Dragon age 2 increase text size

Foods to improve sex drive in males

Een afdruk van de schets op steen voor het portret van Guusje van Lede werd voor het laatst officieel geveild op 22 maart 1927 in kunstzaal Kleykamp. Johannes Theodorus (Jan) Toorop werd op 20 december 1858 in Poerworedjo (Indonesie, waar zijn vader grifier was bij de landraad Begelen) geboren en stierf in Den Haag op 3 maart 1928.
Aanvankeliijk volgde hij een opleiding aan de Polytechnische School in Delft (onder de leiding van Paul Tetar van Elven). Toorop was een echte alleskunner die als aquarellist, graficus, vervaardiger van houtsneden, illustrator, glas- en wandschilder,  tekenaar, beeldhouwer, keramist, kunstnijveraar, lithograaf, etser en graveur niet alleen boeken, decoreerde en affiches ontwierp (ondere andere de 'Toorop'-postzegels in 1923) maar zich ook wierp op religieuze-, mythologische-, geschiedkundige-, allegorische-, figuur- en dierenvoorstellingen naast het produceren van genrestukken, landschappen, bollenvelden, (zelf)portretten, stillevens, zee- en stadsgezichten.
Daarnaast was hij ook lid van L'Essor, de Haagse Kunstkring (een van de oprichters), de Nieuwe of Litteraire Societeit 'De Witte' en Arti et Amecitiae in Amsterdam. Toorop was ook zeer reislustig (werkte op vele plaatsen in  Nederland: van Den Haag tot Nijmegen, In Belgie op diverse plaatsen en in Parijs). Alle werken en informatie op deze web-site zijn onderhevig aan de bepalingen van het auteursrecht.
We hebben al gezien hoe verscheidene correspondenten voor de Kultuurkamer aan geschiedvervalsing deden. Zo kunnen we stellen dat, waar Wam de Moor in zijn biografie van Van Oudshoorn bouwstenen heeft aangedragen voor geschiedschrijvers na hem, Hijmans op zijn beurt enkel hinderpalen heeft opgeworpen. Ik heb me wat de biografie van Hijmans betreft beperkt tot dat deel dat relevant was voor het onderwerp van mijn studie; voor wat de andere periodes uit het leven van Werumeus Buning betreft, heb ik de biografie gelaten voor wat zij was.
Handgeschreven rapport van correspondent Gabriel Smit van 26 november 1942, waarin hij aankondigt op zoek te zijn naar een buiten aan de Vecht, waar de correspondenten geregeld samenkomen. Brief van Anton van Duinkerken, gericht aan Gabriel Smit, waarin hij deze, in de oorlogsjaren redacteur bij Uitgeverij Het Spectrum, ervan probeert te overtuigen dat hij geen dichtbundel van Gerard Wijdeveld moest uitgeven. Tussen deze twee uiterste meningen over Werumeus Buning moeten we het ware beeld van deze in 1891 geboren schrijver vinden, wiens belang voor deze studie ligt in de wetenschap, dat zijn aanmelding voor de Kultuurkamer zowel door zijn vrienden van voorheen als zijn nieuwe vrienden als een van de belangrijkste overwinningen van de Nederlandsche Kultuurkamer werd beschouwd. Het was met dezelfde Vestdijk dat Werumeus Buning in 1939 in een polemiek verzeild raakte, waarvan de achtergrond opnieuw de visie van de tijdgenoten op Werumeus Buning was. Deze opvoering echter brengt niets dan troebelheid, chaos, grove sensatie en verwarden geest.
De opwekking van De Telegraaf had effect: er braken rellen uit en de nsb weerde zich daarbij geducht. Bij Mulder kunnen we terugvinden dat de recensie is geschreven door Henrik Scholte19 en juist deze Scholte speelde in de jaren 1940-1945 een zeer dubieuze rol. Heel opvallend is dat Hijmans absoluut niets weet te melden over de houding van Werumeus Buning tegenover de Spaanse burgeroorlog. Het is een couplet uit dit gedicht dat in een aflevering van De Gemeenschap werd gepubliceerd. Overigens moet aangetekend dat in De Gemeenschap ook andere, veel kritischer geluiden ten aanzien van het optreden van rechts in Spanje zouden verschijnen.
Al met al was het dus niet vreemd dat het Nationaal Front positief dacht over Werumeus Buning. Wellicht moet de ideologische habitus van Werumeus Buning al gezocht worden in zijn vroegere werk.
In zes processen heb ik mij tegen aanklachten van Julius Barmat moeten verdedigen en zoowel in Duitschland als in Nederland heb ik de Barmat-kwestie aan de orde gesteld. Zonder den Jood zou deze vernietigingsoorlog, waarin voor Europa alles op het spel staat, niet ontbrand zijn. Dit moet dan toch zeker gelden voor die journalisten, die deelnamen aan meningsvorming, ook op culturele zaken en die binnen hun krant geconfronteerd werden met meningen die hun een gruwel moesten zijn.
Werumeus Buning heeft nimmer laten merken, dat hij problemen had met wat elders in de krant werd gepubliceerd.
Toen de bezetting eenmaal een feit was, heeft men van nationaal-socialistische zijde herhaaldelijk geprobeerd Werumeus Buning voor de nieuwe ideeën te winnen. Ik gevoel mij verplicht voor de onderscheiding die U mij wilt aandoen door mij een letterkundige prijs toe te kennen, te bedanken. Ik heb verder den Heer Goedewaagen dezen zomer reeds persoonlijk mogen uiteenzetten waarom ik in de praktijk weinig voor toetreding tot de gilden gevoel; en de laatste afkondigingen daaromtrent, die dwangmaatregelen voor de toekomst doen voorzien, hebben mijn sympathie uit den aard der zaak niet vergroot.
Het zou daarom, naar ik meen, niet waardig zijn een zoo aanzienlijk bedrag van U aan te nemen, terzelfder tijd dat ik mij met de door Uw departement voorgestelde maatregelen niet wel kan vereenigen, en er mij bijvoorbeeld, zoo ik zou weigeren tot de gilden toe te treden, een verbod om te publiceeren bedreigt, nadat ik door U onderscheiden werd voor mijne publicaties. Dit concept, of klad, of kopie van de brief die Werumeus Buning zou hebben geschreven, is ferm van toon. Ik gevoel mij verplicht voor de onderscheiding die U mij wilt aandoen door mij een letterkundigen prijs toe te kennen, te bedanken. De enige overeenkomst tussen beide brieven is de openingszin, maar waar deze in het concept werkelijk de opmaat is van een ferm stuk, is die in de uiteindelijk verzonden brief gelijk de slotzin. Wat wel waar is: toen de plannen voor de Nederlandsche Kultuurkamer een realiteit waren, verenigden zich een groot aantal kunstenaars in een protest aan Seyss-Inquart gericht.
Werumeus Buning meldde zich toch voor de Kultuurkamer aan, op 29 april 1942 kwam zijn aanmeldingsformulier binnen. Het was deze bewondering, die, ondanks detailkritiek doorklinkt bij Henri Brunings artikel over Werumeus Buning in De Schouw.
Onwaarschijnlijk bovendien is het verhaal van Werumeus Buning dat hij geïntimideerd was door waarschuwingen dat de Duitsers op het punt stonden hem te arresteren, een indianenverhaal over vermeende spionage van Werumeus Buning lag daaraan ten grondslag.
Wat de illegale activiteiten van Werumeus Buning betreft: daarvan is in de archieven niets terug te vinden.
Werumeus Buning, doorlopend thuis achter zijn mitrailleur, alleen het huis uit om op de krant te werken, het is te mooi om waar te zijn.
Dat was ook niet nodig: de activiteiten van Werumeus Buning buiten de literaire wereld stonden buiten beschouwing. Misschien was Werumeus Buning wel een van die Telegraaf-redacteuren, die, zoals de krant na de oorlog herhaaldelijk stelde, een vorm van verzet heeft gepleegd (door H.A. Ten aanzien van zijn literaire werk verklaarde Werumeus Buning na de oorlog dat hij met Nijhoff en A.


Het punt woog zwaar, getuige het feit, dat het steeds opnieuw opduikt in de bewaard gebleven processtukken. Een opmerkelijke karakterschets van een man die na de oorlog met veel verve de wonderlijkste verhalen over het verzet vertelde en die de stelling dat hij geen oorspronkelijk werk publiceerde, fel verdedigde. Het was inmiddels 1942 en Goddard zag, na aandringen van de commissarissen, in dat het voor de reputatie van Oceanus wellicht beter was het boek elders onder te brengen.
Het was deze suspecte Goddard, die Werumeus Buning benaderde om een inleiding te schrijven bij de derde druk van de Proza-bundel van Lodewijk van Deyssel, die ter gelegenheid van diens tachtigste verjaardag zou verschijnen. Het boek verscheen grotendeels pas ná de oorlog, in 1946 bij Uitgeverij Boek en Periodiek in Den Haag, die Goddard toen had opgericht. Het is duidelijk dat Goddard zich niet tot Werumeus Buning had gewend als deze een duidelijke tegenstander van de Nieuwe Orde was geweest.
Toen George de Sévooy zijn bundel Beloken Land bij de Amsterdamsche Keurhamer publiceerde, schreef Jan van Rheenen in De Schouw een lovende recensie over de bundel. Daarna ging hij eerst naar de Rijksacademie van Beeldende Kunsten in Amstredam en vervolgens ook nog naar de Academie des Beaux-Arts in Brussel. Hem indelen is lastig; hij wordt zowel genoemd als vertegenwoordiger van de art nouveau, het symbolisme als van Les Vingt (waar hij ook lid van was). We noemen slechts William Degouve de Nuncques, Jo Koster, Theo Vos, Gustav Klimt, Margaret MacDonald, Tilly de Graaf en Henri van Daalhoff.
Werumeus Buning, geen nationaal-socialist maar wel een man die bij de vraag of men zich al dan niet diende aan te melden bij de Kultuurkamer een rol van niet te onderschatten betekenis heeft gehad. Zodra de geschiedschrijver wordt betrapt op grove fouten, ja, zelfs misleiding, kan men terecht twijfelen aan de betrouwbaarheid van die gegevens die op dat moment niet controleerbaar zijn. Het ging om een recensie van Werumeus Buning in De Telegraaf naar aanleiding van Schandaal in Holland van E. In een vertaling van Shakespeare's Comedy of Errors waaraan hij bezig was, verwerkte hij een acrostichon (= de beginletters van het gedicht vormen een woord of naam) op S. Het was een discussie rond Werumeus Buning, die vier jaar eerder was opgelaaid naar aanleiding van diens recensie van De Beul van Pär Lagerkvist, in de laatste maanden van 1935 door de Amsterdamsche Tooneelvereeniging opgevoerd.
Aan die bundel wijdt Hijmans maar liefst een heel hoofdstuk23, maar over het genoemde gedicht zegt hij niets!
In het Nederlandsch Dagblad verscheen in 1941 een lovend verhaal over Werumeus Buning van de hand van Gabriel Smit24. Veelbetekenend is bijvoorbeeld een fragment uit De wereld van den dans uit 1922: ‘Wat zal men hebben gewonnen, in de ideale gemeenschap? Door het onderwerp even suggestief aan te stippen en daarna weg te zetten als niet relevant probeert Hijmans een beeld te scheppen dat niet klopt met de feiten. Ik heb de Amsterdamsche wethouders Abrahams en De Miranda tot aftreden gedwongen door aan te toonen, dat zij zich aan corruptie hadden schuldig gemaakt. Alle antisemitische rimram in de krant moet hij onder ogen hebben gehad en hij distantieerde er zich niet van. 346]Ik ben van meening dat deze finantieele steun eer aan anderen toekomt, en ben bereid u wat dat betreft van advies te dienen. Een biograaf mag dankbaar zijn met deze vondst en Hijmans doet het voorkomen of dit concept ook werkelijk de verstuurde brief is. 347]de Gilden, laat staan dat iemand werd gepolst voor het leiderschap van het Letterengilde. Volgens een verslag van Jan van Gilse uit 1943 had het eerste gesprek hierover plaats in het huis van Werumeus Buning37, volgens L. Een bijdrage van meer dan twee pagina's in het prestigieuze openingsnummer van een als zo belangrijk beschouwd nationaal-socialistisch blad als De Schouw met een omvang van 24 pagina's duidt er op dat de dichter bij de aanhangers van de Nieuwe Orde zeer in aan-[p. Nijhoff had hem vierhonderd gulden per maand aangeboden als hij weigerde zich bij de Kultuurkamer aan te melden en bovendien de Telegraaf-redactie verliet.
Hij zou voor de oorlog voor de Generale Staf in Finland hebben gespioneerd en bovendien zou hij voor diezelfde Generale Staf Duitse kazematten bij de Luxemburgse grens hebben bekeken en daarover informatie hebben doorgegeven44. In de genoemde hoofdstukken echter is over welk conflict dan ook tussen literatoren niets te bespeuren. Wat blijft zijn de gegevens die de dichter zelf heeft verstrekt en die qua omvang en avontuurlijkheid veel overeenkomsten vertonen met zijn vooroorlogse spionageactiviteiten. Roland Holst een afspraak had gemaakt, waarin hij beloofde tijdens de bezetting geen nieuwe boeken meer te publiceren. Ik was er zelf bij, een verzameling radiopraatjes van deze nazi-propagandist, werd door Oceanus binnen het fonds gehaald. 354]Werumeus Buning beweert geen nieuw werk te hebben willen publiceren in de bezettingsjaren maakt hij dankbaar gebruik van het feit dat in het laatste oorlogsjaar de bundel van Oceanus niet meer uitkwam, op een paar exemplaren na, die, om welke redenen dan ook, toch uitkwamen, zij het dat ze niet meer in de verkoop kwamen.
Hoe gereserveerd hij zich ook tegenover het dvk had opgesteld, de andere partij zag toch een geestverwant in hem, zoals we ook in de naoorlogse herinneringen van Goedewaagen hebben kunnen lezen. Hij refereerde aan een artikel dat De Sévooy had geschreven over de redacteuren van Criterium (waar ik later nog op zal terugkomen). Verder was hij leerling van August Allebe, Jean Francois Portaels, Paul Tetar van Elven en Herman Johannes van der Weele. Beurden, Karel Alexander August Jan Boom,  Leo Braat, Andre van der Burght,Joan  Collette, Thomasine Adrienne Doffegnies, Mies Drabbe, Greet Feuerstein, Phocas Fokkens, Hein Froonen, Sarika Goth, Georges Gussenhoven, Jacoba van Heemskerck van Beest, Jan Heyse, Miek Janssen, Lili Pieter van Leer,  Lambert Lourijsen,  Frits Maris, Ina Rahusen, Otto van Rees, Maudy van der Schans, Leendert Scheltema, Willy van Schoonhoven van Beurden, Paul Schultze-Naumburg, Paul Schultze, Anna Smulders, Hendrik van Steenwijk, Charley Toorop, Willem Abraham Wassenaar, Jos Wins, Adrianus van Zeegen jr., Verder gaf hij (kunst)raadgevingen aan Colette, Van der Burght, Drabbe, Froonen, Schultze, Van Steenwijk en Van Zeegen. Dat is ernstig, want latere geschiedschrijving vindt veelal plaats op basis van eerder gepubliceerde bronnen. Het stuk was door Albert van Dalsum en August Defresne duidelijk geïnterpreteerd als een anti-nazistuk.
Werumeus Buning bevond zich werkelijk in gezelschap waar je niet prat op kon gaan, ook niet als biograaf. Zonder rangschikking kan zij niet leven, zonder orde heeft zij geen betekenis, zonder verschil in vormen bestaat zij niet. De zaak-Oss die op ons politiek leven de diepste inwerking heeft uitgeoefend, is uitsluitend en alleen door mij begonnen en doorge-[p.


De tekst was door Telegraaf-redacteuren zelf opgesteld en als advertentie geplaatst om te vermijden dat het vers als redactionele bijdrage zou worden beschouwd. In 1942 was de krant in haar positiebepaling ten aanzien van de op gang gekomen jodenvervolging onverhuld. Het enige waar het hier om gaat is eigenlijk dat Werumeus Buning, en zoals we nog zullen zien was hij niet de enige, bleef werken bij een krant die de bezetter naar de ogen keek.
Een warrig verhaal, waarbij wij met de vraag blijven zitten wat de Nederlandse Generale Staf, die van alles kon worden beschuldigd behalve van expansieve neigingen, in Finland en Luxemburg te zoeken had. Hij legt uit dat hij zijn kennis over Nederland in de bezettingsjaren voor een groot deel heeft gehaald uit Werner Warmbrunns De Nederlanders onder Duitsche bezetting. Hijmans komt zelf ook in een later stadium tot deze conclusie als hij opmerkt dat Warmbrunn geen aparte aandacht aan de kunstenaars schenkt. Dat was juist en door Magdalena Schenk voor de Centrale Eereraad voor de Kunstenaars bevestigd50. Hij publiceerde geen oorspronkelijk werk (op wat gebundeld journalistiek werk na, waar niemand verder aandacht aan besteedde, ook Hijmans niet). Bij Hijmans ontbreekt trouwens iedere verwijzing naar Goddard en Oceanus: de uitgave in 1946 bij Boek en Periodiek wordt ook niet vermeld. Later zullen we zien dat hij, hoewel hij toegang had tot dezelfde archieven als wij, de gegevens uit dat persoonlijke archief onbe-[p. Het zou ook niet erg kloppen met het beeld dat hij van Werumeus Buning wenst te schilderen. Zij zal van nature in groepen leven, omdat de vormen van leven verwant zijn en ook al kent zij de gemeenschap van alle groepen, dan nog zal elke daarvan, als zij zich uitdrukt, een eigen vorm vinden.
Hij kon van dat geld niet rondkomen, zei hij later en bovendien wilde hij niet afhankelijk zijn. Het is een verhandeling die op zijn zachtst gezegd niet tot de toonaangevende studies over Nederland in de jaren 1940-1945 behoort. Groningen), verstrekking van aanwijzingen tot bombardement (Duitsche artillerie-staf Lange Hut bij Arnhem, etc. Hij had echter wél de intentie gehad oorspronkelijk werk te publiceren en dat was dan de leugen. Een goede biograaf zal altijd trachten aan te tonen welk belang zijn biografie heeft, dat wil zeggen welk belang zijn onderwerp - de beschreven persoon - heeft. 320]commentarieerd laat terwijl hij toch andere, zelfs tegenstrijdige gegevens elders had moeten aantreffen. De felste reactie kwam echter van Werumeus Buning, die een recensie in De Telegraaf schreef, die er niet om loog14. De trefwoorden in de kritiek van Werumeus Buning zijn: sensatie, lawaai, chaos, gillen, verward gebral, uitgestort, schreeuwkunst, grof, griezelig, afstotelijk, verafschuwd, opgeblazen woorden, vals, van de ergste soort, in drek roeren, walgelijk, misselijk, ziekelijk. En de internationale mensch, die alle vormen zien kan als de betrekkelijke uiting van dat eene doel, zal niettemin voortgaan verschillende vormen voort te brengen, om dat hij verschillende menschen voortbrengt. Men zet de wereld op zijn kop wanneer men stelt dat De Vrije Kunstenaar de legende in de wereld heeft geholpen. Eerst nadat ik alle feiten aan het licht had gebracht, hebben anderen er zich mee bezig gehouden. Is deze weglating een fout van de historicus Warmbrunn, of is na 1945 het aandeel van de kunstenaars in het verzet sterk overdreven?’ vraagt Hijmans zich dan af. De zaak was al onverkwikkelijk genoeg doordat Lou Lichtveld, die Werumeus Buning in De Vrije Kunstenaar al heftig had aangevallen, als zijn mening naar voren bracht, dat Werumeus Buning de zender geleend had van zijn zoon, die in Wassenaar bij de Inlichtingendienst werkte, in een poging om na de oorlog met terugwerkende kracht een illegaliteitsimago op te bouwen. Hij kan daarbij gemakkelijk in een val trappen: de bewondering voor het onderwerp is vaak moeilijk te verenigen met kritiek op zijn handelen. Het eenige wat hij geleerd kan hebben, is dat het algemeene voor ieder anders is en in grootere mate anders voor iedere groep, ieder land, ieder ras.
Werumeus Buning en bijvoorbeeld Gerretson bezaten een maatschappijvisie die totaal verschilde met die van de weigeraars. Ten eerste was de vierhonderd gulden per maand een voor die tijd behoorlijk bedrag en wat de afhankelijkheid betreft, die was nauwelijks groter dan de afhankelijkheid van de aanhangers van de Nieuwe Orde die de dienst uitmaakten bij De Telegraaf zowel als bij de Kultuurkamer. Misschien vonden zowel Werumeus Buning als Hijmans het later te gênant om dat naar voren te brengen, al was het alleen maar omdat Karel Thole aan het boekje had meegewerkt, die we als antisemitisch cartoon-tekenaar al eerder zijn tegengekomen. En beangstigend wordt het wanneer men in diezelfde noot leest, dat dit verhaal een eerste episode is van een reeks.
Het is niet mijn bedoeling U een volledig relaas te geven van mijn werkzaamheden als journalist in het verleden. Toen de zaak op de spits gedreven werd en de strijd op het gebied van de cultuurpolitiek niet meer ging om het vrij publiceren van litteraire tekst, maar in de eerste plaats om het herwinnen van de geestelijke vrijheid, waarin dat weer mogelijk zou zijn, haakten zij af. Over het verschil tussen die begrippen en over het aandeel van Werumeus Buning in de clandestiene uitgaven verwijs ik naar Dirk de Jong2 en Lisette Lewin3. Werumeus Buning voelde op zich wel voor een nadere binding tussen dichtkunst en volk en voor uitbreiding van sociale regelingen.
Ik gaf U voor den oorlog gelegenheid om in mijn blad te schrijven en heb U destijds nauwkeurig mijn redactioneele opvattingen uiteengezet. Jarenlang heb ik er voor gewaakt, dat in mijn blad geen onjuiste berichten over de nationaal-socialistische beweging werden opgenomen. Op de door hem genoemde pagina's komt Werumeus Buning in het geheel niet voor, al wekt Hijmans de indruk van wel.



Virtualbox increase disk size ubuntu vmdk 5.5
S view note 4 apk




Comments to “Jan toorop tekening waarde”

  1. Laguna writes:
    Components equivalent to depth and consistency, plus others might john Collins made sure there is a reliable customer.
  2. SUPER_PUPER writes:
    How To Get A Big Dick Naturally And Permanently There substance, natural or man-made.
  3. Ugaday_kto_ya writes:
    And reap the long-term benefits.