Jan keizer kiwa,jan peeters oud-heverlee,jan maes casio,diabetes type 1 treatment plan worksheet - .


BROWSER DIE WIJ 100% ONDERSTEUNEN ZIJN INTERNET EXPLORER 9 TM 11, FIREFOX EN GOOGLE CHROME. CAPTCHADeze vraag wordt gebruikt om te testen of je een menselijke bezoeker bent om zo spam-inzendingen te voorkomen. De Huangdi Neijing (Handboek van de Gele Keizer), zogenaamd door hem geschreven, dateert van kort voor het begin van onze jaartelling. In de Huangdi Neijing gaat de ‘voedende qi ’, dus het voedsel dat via de maag naar de longen wordt getransporteerd, via een gecompliceerde route in twaalf etappes door het lichaam. Het is duidelijk dat een dergelijk kanalenstelsel zich niet in de mens bevindt; de bedenkers van al dit moois hebben waarschijnlijk nooit goed het menselijk lichaam onderzocht en hun volgelingen hadden ook niet de behoefte om een en ander te controleren. De historicus Paul Buell beschouwt de Huangdi Neijing als een astrologisch handboek, en een andere historicus, Paul Unschuld, auteur van een nieuwe geannoteerde vertaling van de Huangdi Neijing die aanstaande juni 2011 uitkomt bij University of California Press, denkt dat er langs de Zijderoute (het netwerk van handelsroutes tussen China en het Middellandse Zeegebied dat in gebruik was tussen ongeveer 100 v.C. Merkwaardig genoeg is er in de overige oude Chinese literatuur maar weinig te vinden over die priktechniek. Acupunctuur (dus de technieken van aderlaten) werd beoefend door rondreizende volksgenezers. In China zou de acupunctuur misschien toch weer een zachte dood zijn gestorven zonder Mao Zedong. Maar het leidde in het Westen zoals gezegd tot groot enthousiasme, en de maoistische Traditionele Chinese Geneeskunde in het algemeen en de acupunctuur in het bijzonder werd een belangrijk exportproduct. Samenvattend, de bewering dat de acupunctuur een systeem zou zijn dat de toets van duizenden jaren gebruik door wijze oosterlingen heeft doorstaan, moet met een korrel zout genomen worden.
Het probleem is dat acupunctuur een min of meer pijnlijke bewerking is, hoewel de proefpersoon van de dunne gladde naalden van tegenwoordig zo weinig voelt dat het verschil met niet-penetrerend prikken met een tandenstoker nauwelijks opgemerkt wordt. Onderzoek van acupunctuur is lastig omdat men voor de placebo-behandeling op zijn minst moet zorgen voor een geloofwaardige behandeling zonder prikken in de vermeende acupunctuurpunten. En zo kan men zelf zijn familie, kennissen en BN-ers trachten te duiden naar zonneteken, ascendant, maan, en planetaire accenten. Ik ben het met u eens, dat hard-wetenschappelijk noch de acupunctuur noch de astrologie hout snijden. Echter kan in statistisch opzicht worden aangedragen, dat er zoveel schorpioen-, waterman-, leeuw-horoscopen zijn, waarvan de bezitters niet of slecht lijken.
Ik proef echter in uw benadering van deze kennissystemen ook een propaganda voor de reguliere wetenschappelijke methode en tegen de (wel mogelijke!) kennis die zich echter aan het zicht van de reguliere wetenschapper onttrekt. Het is een bekend feit dat men met voldoende fantasie in dergelijke complexe systemen altijd naar het antwoord kan redenen, als men dat kent.
Het historische verhaal, afgezet tegen de legende (ik heb het verhaal nog eens doorgelezen) is in feite schokkend! Ter vergelijking: ik meende ooit een kijk-techniek te hebben geleerd, waardoor ik blauwe uitstraling rond mensen etc. In de zomer van 1886 was een klein jongetje op het strand van Saint Enogat dichtbij Dinard toegewijd in het zand aan het tekenen.
Judith Gautier was op heel natuurlijke wijze in contact gekomen met de moeder van Georges, terwijl die laatste op vacantie was in Villa Olympe en zijzelf in Pre-des-Oiseaux woonde, waar ze onderdak verleende aan Tin-Tun-Ling, haar voormalige docent Chinees, een geleerde uit het Hemelse Rijk die zonder inkomsten in Parijs terecht was gekomen en daar door de goede Theo [Judiths vader] was opgevangen.
Georges was volledig tweetalig (Frans-Engels) en leerde ook nog Spaans, zonder zijn Chinees te verwaarlozen. De Chinese schrijftaal was toen een klassieke taal, vergelijkbaar met het Latijn toen en eerder in Europa.
Na het verschijnen van Lehmanns artikel is de Duitse Wikipedia over Soulie bijgewerkt, maar daarin vertrekt hij al in 1898 naar China en vervult daar diverse secretariele werkzaamheden. Navraag bij Hanjo Lehman leerde mij dat Soulie’s eerste publicatie in 1929 laat zien dat hij er vrijwel niets van weet. Ik ben voor scepsis en objectiviteit, maar ik hoop dat ze jou nooit meer een objectief stukje laten schrijven. Met verbazing heb ik gelezen wat skepsis schrijven, alle kritiek moet beginnen met een goede basis. Ben Kavoussi besteedt op het Science Based Medicine blog ook aandacht aan Soulie en het artikel van Lehman. Het is toch wel eigenaardig (en bedenkelijk) dat voor velen de vlieger pas opgaat als het heeeeel oud is. Maar zodra iets heel oud is, of zo voorgesteld, wordt het makkelijker aanvaard door de goegemeenschap. Toevallig komt de penningmeester van Skepsis vaak in Chinese ziekenhuizen (niet als patient, maar als arts) en in de beter ziekenhuizen doet men in China vrijwel niet aan acupunctuur.
In grote ziekenhuizen is wel een acupunctuurkliniek, enigszins zoals in Nederlandse ziekenhuizen wel een kapel of stiltecentrum is.
FVerweven { Een beetje copywriter weet altijd wel een tekst te maken waarbij de indruk 'arts' blijft hangen. Hans { Jaja, gewoon er omheen kletsen en vertellen over vroeger toen men nog niet in alternatieve goochelkunstjes was vervallen. Of de mythologische Gele Keizer (afbeelding) uit de Steentijd ermee te maken heeft is twijfelachtig. De namen van de etappes zijn geinspireerd op termen voor de fasen en posities van de maan en de zon.
Chinese artsen hadden tot in de negentiende eeuw nauwelijks een idee hoe de bloedsomloop werkt, kennelijk namen ze ook niet de moeite om zich op de hoogte te stellen van wat hun westerse confraters hadden ontdekt. Vanaf de zeventiende eeuw nam in China de toch al niet zo grote belangstelling voor acupunctuur af.


Paul Unschuld merkt op dat in 1757 een zekere Xu Dachun betreurt dat de acupunctuur een verloren traditie is. In China zelf was er een kinderarts genaamd Cheng Dan-An (1899-1957) die meende dat er een neurologische verklaring was voor de werking van acupunctuur. Toen die aan de macht kwam in China was er bij lange na niet genoeg medisch personeel om voor alle Chinezen te zorgen. De populariteit van acupunctuur en algemener ‘Oosterse’ geneeskunde is gedeeltelijk gebaseerd op gretigheid waarmee alles uit Verweggistan wordt bejegend. Voor 1930 was de Chinese acupunctuur een astrologisch opgebouwd systeem van aderlaten dat ruim tweeduizend in gebruik was geweest, net als de westerse praktijk van het aderlaten die eind negentiende eeuw verlaten werd, maar daarvoor tot volle tevredenheid van het publiek had gefunctioneerd.
Westerse astrologie gaat over de stand van zon, maan en planeten op het ogenblik der geboorte in verband met de situatie nu en in de toekomst.
Voor een uiteenzetting over hoe acupunctuur onderzocht hoort te worden, zie bijvoorbeeld het boek Snake Oil Science van Barker Bausell en diverse artikelen over acupunctuur hier en hier.
Over Soulie wordt wel beweerd dat hij eerder naar China ging en al heel veel Chinees had geleerd, maar zie het commentaar hieronder van 4 februari 2011. Maar juist als ik mensen wat langer zie (wachtkamer, collega’s, familie) sijpelt een indruk van het type geleidelijk door. Maar in de marge van de Metenschap, waarin men zijn eigen vermoedens afweegt en overdenkt is de astrologie verre van achterhaald. Over astrologie wil ik het nu niet hebben, zolang de astrologen er niet in slagen het antwoord te beredenen als ze het niet al van tevoren weten. Daar gaat het niet om alleen maar een verhaaltje (dat bijvoorbeeld een verband legt tussen uiterlijk en horoscoop) maar om de pretentie dat je zieke mensen kunt beter maken. Is er dan toch sprake van een sturen van subtiele energie of kan een paragnost ook “zien” wat hij verwacht te zien ? Waarnemingen als van Joop van Limbeek, die de acupunctuur beschouwt als “strieken” met naaldjes blijven opmerkelijk! Ongetwijfeld een niet zo bijzonder schouwspel, ware het niet dat zijn tekeningen nogal origineel waren.
In de internationale enclaves daar was een eigen rechtspraak en er zal behoefte geweest zijn aan contact tussen Fransen en Engelsen. In die context is jing een algemeen woord voor allerlei dingen die in de lengte verlopen: de grote bloedvaten in de mens, schering van een weefsel of meridianen in de aardrijkskunde.
Pas in vervolgpublicaties ziet men hem gaandeweg meer deskundigheid vertonen, maar het komt allemaal uit boeken en niet uit de klinische praktijk. De informatie en bronnen die jij hebt gebruikt zou ik maar heel snel laten vallen, want het is echt complete onzin wat je schrijft.
De basis bij jou is net zo een bullshit als het hele verhaal en misschien wel de acupunctuur! Daarom ook dikwijls op al de flesjes en potjes van pseudo-geneesmiddelen de afbeelding van een krasse grijsaard.
Met acupunctuur, Marcel, is het vreemd want zowel dat het eeuwenoud is (niet in de huidige vorm) als dat het heel modern is (namelijk in Chinese ziekenhuizen) wordt aangevoerd als argument. Het is daar (in China) typisch armeluisgeneeskunde: alleen de allerarmste klinieken, die klinieken die niet eens geneesmiddelelen hebben, doen daar aan acupunctuur. Huangdi zou de mensen hebben geleerd huizen te bouwen, dieren te temmen, kleren te maken en wagens en boten te maken en een kalender bij te houden, kortom de jager-verzamelaars wat beschaving bijgebracht hebben. De roodblauwe strepen (ontstoken lymfevaten, acute lymfangitis) als gevolg van een streptokokkeninfectie kunnen ook voor inspiratie gezorgd hebben. De laatste etappe gaat van de grote teen omhoog en passeert achtereenvolgens de lever, de long, de achterzijde van de neusholte, dan gaat een tak via het voorhoofd, kruin en nek naar het stuitje, dan om de geslachtsdelen en daarna weer recht omhoog door de buik naar de holte boven het sleutelbeen en dan naar de long, waarna weer aan de eerste etappe begonnen wordt.
Boeken uit die tijd over het onderwerp, bijvoorbeeld de Zhenjiu Dacheng (Groot overzicht van acupunctuur en moxibustie), zijn handboeken voor medische astrologie.
In 1822 werd acupunctuur formeel verboden aan de Keizerlijke Medische Academie, de instelling die de hofartsen opleidde. Hij verlegde de ‘kanalen’ van het jingluo weg van de bloedvaten en ontwierp de moderne dunne stalen naalden. Uit diverse onderdelen van de ontelbare Chinese medische geloofssystemen werd toen de ‘Chinese Traditionele Geneeskunde’ samengesteld, om het proletarisch dokteren te vereenvoudigen. Zoals we zagen bij de vermelding van artikelen van Dharmananda en Abbate, houdt deze nieuwe acupunctuur trouwens ook aderlaten in, al is het niet met de grote hoeveelheden van tweehonderd jaar geleden. Daarvan zijn de hemellichamen reeel, maar alle symbolische betekenissen van de planeten en van hun posities en van de onderlinge hoekafstanden vormen door hun onderlinge verwevenheid een zo onwezenlijk gecompliceerd systeem dat het menselijk onmogelijk is dat het op empirische gronden rust; het blijft slechts in stand door klanttevredenheid. Pijn op een bepaalde plek kan maken dat men ergens anders wat minder voelt (Zakkenrollers gebruiken hetzelfde idee om de aandacht af te leiden.) Hoe dat precies werkt is niet bekend, maar er zijn aanwijzingen dat het via het vrijmaken van endorfinen gaat.
Daar realiseerde men zich zijn talent voor talen, en de Compagnie besloot hem naar China te sturen. Hij had misschien wel wat Chinees leren spreken van deze Tin-Tun-Ling (als het verhaal waar is). Wie (als Chinees) dat op school wil leren, moet op vier jaar rekenen, ongeveer zoals Latijn bij ons. Hoe intelligent en hardwerkend Soulie ook was, hij was duidelijk ook een fantast, is het oordeel van Lehmann. Wie heeft zo’n zeldzaam sterk karakter om nadien te zeggen: ik heb me laten bij de neus nemen, het helpt helemaal niet?
De meridianen en de acupunctuurpunten zijn samen een systeem dat nog steeds lijkt op astrologie: een gecompliceerd fantasiesysteem zonder materiele basis.


Zijn vrouw Leizu leerde de mensheid de zijdecultuur en onder zijn directe voorgangers was Shen Nong die de landbouw en de geneeskunde verbreidde, en koningin Nu Kua die het huwelijk instelde. Maar in de Huangdi Neijing gaat het over bewerkingen met mesjes en priemen ten behoeve van aderlaten, het doorprikken van abcessen en het dichtschroeien van wonden of het maken van blaren (cauterisatie). Wat dit betreft was er geen verschil met de westerse geneeskunde, want ook bij ons was aderlaten een belangrijke medische techniek, en astrologie speelde een belangrijke rol bij het bepalen van de goede punten om bloed af te tappen.
Ben Kavoussi gaat verder in op deze verspreiding in het Westen in zijn SBM-artikel Oriental Medicine or Medical Orientalism?
Endorfinen zijn pijnstillende stoffen die het lichaam zelf maakt; de werking van morfine berust op de chemische gelijkenis met endorfine. Is de astrologie dan toch geldig of is het duiden van uiterlijk naar de horoscoop toch een subjectieve kwestie, waarin men zijn blik graag aanpast aan de wens?
Het zwaartepunt van het betoog (dat ik heb gebaseerd op wat ik in het SBM-blog las) is dat acupunctuur zoals nu gepraktiseerd in hoofdzaak een twintigste-eeuws en gedeeltelijk maoistisch bedenksel is, en dat de vermeende ouderdom van 5000 jaar een fictie is.
De beweging van 1919 die ijverde voor het gebruik van de gewone spreektaal ook in geschreven stukken was nog ver in de toekomst. De gebedsgenezers, de acupuncturisten, de tovenaars allerhande, ze kennen dit gedrag zeer goed en spelen daar op in. De negen instrumenten die er beschreven worden zijn beslist geen haardunne stalen naaldjes. In China worden de tekens van de dierenriem (rat, koe, tijger, konijn, draak, slang, paard, schaap, aap, kip, varken) vaak gebruikt om van alles en nog wat te nummeren: jaren (2011 is het jaar van het konijn) en delen van de dag (van 1 tot 3 ’s nachts is het uur van de koe) en ook de verschillende kanalen van de jingluo.
Zie illustratie, ontleend aan het BSM-blog Astrology with needles van Ben Kavoussi (dit artikel is ook in het Chinees vertaald). In 1914 publiceerde een Britse arts-missionaris zijn memoires van een verblijf van dertig jaar in China, waarin hij schreef dat de negen instrumenten nog steeds werden gebruikt, sommige terwijl ze roodgloeiend waren.
Het prikken met dunne kleine naalden heeft misschien een gering, niet-specifiek effect, maar het doet er niet toe waar men prikt en of men prikt. Er zijn nog wel andere theorieen waarom acupunctuur misschien toch wel een beetje zou kunnen werken, maar die hebben geen van alle iets te maken met ‘meridianen’ en de acupunctuurpunten uit de boeken.
Trouwens, als de acupunctuur wel een vinding is uit het steentijdperk, dan was dat ook niet bepaald een aanbeveling geweest.
En merkte later, dat deze blauwe (soms zelfs stralen) krans zich ook om donkere gaten en reten tussen panelen vormde.
Als het hele verhaal waar is, heeft Soulie een mondje Chinees leren spreken, en een paar karakters geleerd, maar dat hij de toen gangbare schrijftaal van ambtenaren en geleerden (de taal van klassieke handboeken over acupunctuur bijvoorbeeld) beheerste is erg onaannemelijk.
Buiten China Chinees leren is hard werk (om maar te zwijgen van het leren van de klassieke Chinese schrijftaal). Waarom anders gebruiken ter verdediging vele insecten een angel, of vele planten doornen of irriterende naaldjes?
Misschien was in de oude tijd Huangdi wel een god, maar van lieverlede werd hij beschouwd als een grote heerser van vroeger. In de bijgaande afbeeldingen ziet men deze afgebeeld, en daaronder een reconstructie van deze instrumenten. Het nummeringssysteem van de vijf elementen (of kleuren of planeten of jaren) komt trouwens ook voor in de acupunctuur. Misschien werden ook wel dunne naalden gebruikt tegen de tijd dat Willem ten Rhijne over acupunctuur berichtte, maar Ten Rhijne had zijn kennis in 1675 in Japan opgedaan waar naalden in gebruik waren die met behulp van hamertjes moesten ingebracht (zie afbeelding).
Soms bleven de patienten dagenlang rondlopen met zo’n naald in zich, wat suggereert dat het niet alleen om aderlaten en schroeien ging. Vanaf de desastreuze Grote Sprong Voorwaarts (1958) werd ‘anesthesie door acupunctuur’ ingevoerd, en gedurende anderhalf decennium krachtig gepusht, speciaal vanaf 1971.
De naalden zijn reeel, maar de rest is onzin, en wordt in stand gehouden door klanttevredenheid. Ik zou in elk geval geen scheermes kopen met de aanbeveling dat het een origineel ontwerp van de Neandertalers betrof. Er zijn weinig archeologische vondsten uit die tijd, China leefde toen nog in het stenen tijdperk. Kavoussi herinnert ons eraan dat de correlaties tussen astrologische tekens en delen van het menselijk lichaam al gevonden worden in de hermetische geschriften uit het begin van onze jaartelling. Er vielen ook wel doden als de genezers, die niets wisten van anatomie, hun priemen te diep in de zieken staken. Van overheidswege werden patienten en artsen gedwongen tot deze methode, en de goedgelovige westerlingen vonden het allemaal prachtig, ook de hoogleraar huisartsgeneeskunde en latere secretaris Ben Polak van de Vereniging tegen de Kwakzalverij. Een blogger noemt bijvoorbeeld de artikelen van Melzack en Dorsher over de gedeeltelijke overeenstemming van acupunctuurpunten met zogeheten trigger points. De regering die dit verbod uitvaardigde had echter weinig macht, en ik vermoed dat geen enkele volksgenezer zich er wat van heeft aangetrokken. De Chinese acupunctuur (dus de aderlaatversie) raakte voor het eerst in Europa bekend in de zeventiende eeuw. Mogelijk hebben ruim twee miljoen patienten om politieke redenen zeer pijnlijke operaties ondergaan, en er werd ook fors gefraudeerd en gelogen om aan het vereiste quotum ‘succesvolle’ acupunctuurverdovingen te komen.



Insulin injections type 2 diabetes side effects 4mg
Gestational diabetes 7 months pregnant
Most common underlying root cause of medical errors




Comments

  1. Princ_Baku

    Helps explain how weight problems-related inflammation high.

    27.05.2016

  2. ELLIOT

    Common symptoms of anxiety, another condition so the.

    27.05.2016